سال ۱۵۷۳ در جنگ بر سر کیوتو، «شینگن تاکه دا» (ناکادایی)، رهبر خاندان «تاکه دا» به دست یک تیرانداز کمین کرده، زخم مهلکی برمی دارد و به برادرش «نابوکادو» (یامازاکی) دستور می دهد تا سه سال مرگ او را مخفی نگاه دارد. «نابوکادو» یک دزد عفوخورده (ناکادایی) را مجبور به ایفای نقش بدل تمام وقت «تاکه دا» «کاگه موشا» می کند...

اومیمون یک خواننده نانیوا بوشی است که به همراه همسرش به امید کسب شهرت و ثروت به ایالات متحده سفر می‌کند.

مردم سبوری، یک گروه عشایری و از نظر فرهنگی منزوی در غرب ژاپن، موضوع این تراژدی هستند؛ داستانی درباره چند تن از اعضای این جامعه که با ورود ژاپن مدرن به دنیایشان، با مشکلات ویژه‌ای روبه‌رو می‌شوند. داستان در بحبوحه جنگ جهانی دوم می‌گذرد و زمانی که پلیس نظامی برای بردن مردان سبوری به ارتش می‌آید، تنش‌ها بالا می‌گیرد. مردم سبوری که همچنان از آداب و رسوم سخت‌گیرانه و گاه بی‌رحمانه خود پیروی می‌کنند (به ویژه نسبت به زنان؛ به طوری که زنان باید به تنهایی و بدون کمک زایمان کنند و مجازات خیانت زن، دفن کردن او تا گردن در خاک و رها کردنش برای چندین روز است)، عمدتاً با ترس و خصومت از سوی شهرنشینان غیرسبوری منطقه مواجه می‌شوند. در کنار سختی‌های ناشی از تقابل‌های فرهنگی، ناملایمات طبیعت نیز چالش‌های دیگری را برای مردم سبوری که تا دهه ۱۹۵۰ همچنان در چادر زندگی می‌کردند، رقم می‌زند. بهمن‌های زمستانی و طوفان‌های برف به اندازه تنش‌های ناشی از نفوذ تدریجی دنیای مدرن، ویرانی به بار می‌آورند.

داستان فراز و نشیب‌های زندگی سه رونین در ژاپن فئودال را دنبال می‌کند که از قلعه‌ای به قلعه دیگر سرگردانند و خدمات خود را به هر اربابی که شکمشان را سیر کند می‌فروشند. اگرچه آن‌ها از ورودی خدمتکاران وارد می‌شوند، اما همچنان خود را پایبند به کد سامورایی بوشیدو می‌دانند؛ و این تضاد منجر به تراژدی می‌شود.